KLASYFIKACJA

Wśród licznych prób klasyfikacji wad odbytu i odbytnicy największą popularność zdobył podział na 4 typy anatomiczne, wprowadzony przez Ladda i Grossa w 1934 r. W miarę rozwoju chirurgii dzieci i gromadzenia doświadczeń zaczęła się wyłaniać potrzeba bardziej szczegółowego opracowania, które uwzględniałoby nie tylko stosunki anatomiczne, lecz także mogło stanowić podstawę do wyboru postępowania leczniczego i rokowania.

Najważniejszym czynnikiem, od którego zależy wynik leczenia i sprawne działanie odbytu, jest stopień rozwoju odbytnicy i jej stosunek do mięśni dna miednicy. Jeżeli odbytnica kończy Się poniżej przepony miednicy, to oprócz zwieracza zewnętrznego – który istnieje we wszystkich postaciach wad, ale jest w różnym stopniu niedorozwinięty i nie odgrywa zasadniczej roli w trzymaniu – działa prawidłowy mechanizm zwieraczowy, zależny od czynności zwieracza wewnętrznego i mięśnia łonowo- -odbytniczego. Zwrócono również uwagę na to, że odpowiednio rozwinięty dolny odcinek odbytnicy jest siedliskiem receptorów czuciowych, zdolnych do wyzwolenia odruchu defekacji.

Podziały z lat 1955-1961 uwzględniały rozwój odbytnicy i jej mechanizmów zwie- raczowych. rozróżniając zarośnięcia wysokie i niskie, w zależności od stosunku ślepej bańki odbytnicy do mięśni przepony miednicy (Denis-Brown 1955, Scott i Swenson 1959, Partridge i Gough 1961, Gans i Friedman 1961).

Leave a Reply